banner wandelen in de bergen

Sommige mensen blijven alleen maar dromen. Rick Creemers niet, hij maakte zijn droom waar. In september 2015 vertrok hij op een reis van twee jaar rond de wereld. Op zijn...fiets! Hoe is hij op dit idee gekomen en hoe en waar is hij begonnen om zijn droom waar te maken? Wij hebben hem een aantal vragen voorgelegd.

  • Rick, twee jaar lang rond de wereld fietsen, waarom?‘Voor mij was dit al vanaf dat ik zes jaar was een droom!
    Tijdens een reis door Australië met mijn moeder en zus kwam ik twee fietsers tegen en vanaf dat moment zat deze droom in mijn hoofd. Het gevoel dat je dat kunt, letterlijk rond de aarde, ‘gewoon’ op je fietsje. Ik moest en zou het proberen...’
  • Hoe en waar ben je begonnen met plannen?
    ‘Tijdens mijn laatste studentenjaar kwam het eigenlijk allemaal samen. Bij een avontuur als dit maakt het uiteindelijk niet zo veel uit waar je start met plannen, als je het maar doet. k begon met het vertellen aan vrienden dat ik dit wilde gaan doen. Na tientallen keren voor gek te zijn verklaard, voor het blok te zijn gezet met lastige vragen waar ik geen antwoord op had en uitgelachen te worden, stond mij eigenlijk nog maar één ding te doen: het tegendeel bewijzen. Ik heb een half jaar nodig gehad om alles rond te krijgen, tientallen visa, een topfiets en een plan. Mijn woning, vriendin en eigenlijk alles, op één doos na, liet ik achter toen ik op 1 september 2015 van start ging bij de Domtoren in Utrecht’.
  • Rick Creemers
  • Welke materialen waren voor jou onmisbaar onderweg?
    ‘Uiteraard mijn fiets, maar misschien nog belangrijker waren de Ortlieb tassen met mijn laatste bezittingen. Mijn laatste, maar ook absoluut de belangrijkste: droge kleren, een dagboek en een foto van ‘thuis’. Zonder te overdrijven durf ik zelfs te zeggen dat ik mijn leven te danken heb aan deze tassen, specifiek de reflectie op de tassen. In sommige landen is men absoluut niet gewend aan fietsers, maar ik heb het overleefd!’
  • Wat was het mooiste moment tijdens je reis? En welk moment zou je het liefst zo snel mogelijk willen vergeten?
    ‘Ik denk dat één van de meest euforische momenten was toen ik in drie dagen tijd van -3 meter naar 4872 meter hoogte wist te fietsen. Helemaal alleen, op zoek naar zuurstof, op een bergtop in de Andes. Dat kun je écht niet beschrijven in woorden. De minder fijne momenten waren er helaas ook. Over sommige van deze momenten praat ik liever niet, uit respect voor degenen die het helaas niet overleefd hebben. Een iets minder heftig moment, maar dat ik toch ook niet graag herbeleef, was in Alaska. Op een lange rechte weg kwam ik oog in oog te staan met een grizzly beer. Een beer van meer dan 500 kilo tegenover een magere fietser… De beer besloot gelukkig dat ik geen goede maaltijd was, maar de tien seconden dat we elkaar in de ogen keken waren genoeg voor een levenslange indruk’.
  • Hoe gaat het nu met je?
    Het gaat gelukkig weer langzaam maar zeker beter. Het was, en is, erg lastig om terug te komen in Nederland, een nieuw ‘bestaan’ op te bouwen en te starten met het verwerken van alle indrukken van de afgelopen twee jaar. Ik ben druk bezig met mijn eigen bedrijf, heb een fantastische vriendin net boven Oostenrijk wonen (slechts 800 kilometer fietsen ;) ) en ben nog druk met het uitwerken van mijn boek. Om het af te maken, mag ik alvast vertellen dat er meerdere ontzettend gave avonturen aankomen. Ik ben druk bezig met de uitwerking, dus nog heel even geduld. Wil je als eerste op de hoogte zijn? Volg me dan via Facebook!’
  • Heb je nog tips voor mensen die hetzelfde willen gaan doen?
    ‘Absoluut: ga er voor! Geloof in jezelf en gebruik je hoofd. Laat je instinct niet los, bereid je goed voor en blijf vooral positief. Wees eerlijk tegenover jezelf, durf hulp te vragen en geniet met volle teugen. Als je het haalt, is het eerste biertje voor mijn rekening!’